Infografiki

Produkty fluorowane uwalniają TFA przez cały cykl życia: od produkcji polimerów fluorowanych, poprzez wytwarzanie i użytkowanie produktów, aż po gospodarkę odpadami.

Na każdym etapie przedostaje się do powietrza, gleby i wody, a także dociera do pracowników, konsumentów i szeroko pojętego środowiska.

Substancje per- i polifluoroalkilowe (PFAS) znane są jako „wieczne substancje chemiczne”: nie ulegają one naturalnemu rozkładowi w środowisku i wiąże się je z licznymi problemami zdrowotnymi.

TFA jest trwałym związkiem z grupy PFAS. Jest to krótkołańcuchowy odpowiednik PFOA: posiada dwa atomy węgla zamiast ośmiu, przy zachowaniu tej samej struktury fluorowanej.

TFA jest odporny na rozkład i gromadzi się w zbiornikach wodnych, stanowiąc zagrożenie dla ekosystemów wodnych oraz dla zasobów wody przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

Wody gruntowe w Szwajcarii pokazują, jak daleko się już rozprzestrzeniły.

TFA nie utrzymuje się w wodzie. Próbki liści wskazują na wzrost stężenia z roku na rok, co pokrywa się z modelowymi wartościami TFA wynikającymi z emisji HFO-1234yf.

Wino potwierdza tę tezę: starsze roczniki zawierają niewiele TFA lub nie zawierają go wcale, natomiast te nowsze – znacznie więcej, w tym również wino ekologiczne.

Substancje PFAS są powiązane z licznymi problemami zdrowotnymi. Na wykresie przedstawiono skutki narażenia na PFAS dla organizmu, z rozróżnieniem na powiązania stwierdzone z wysokim stopniem pewności oraz te o niższym stopniu pewności.

Zgodnie z wnioskiem dotyczącym ograniczenia stosowania PFAS w UE syntetyczne czynniki chłodnicze stanowią największe i najszybciej rosnące źródło PFAS w Europie.

W tabeli dotyczącej tonażu i emisji za rok 2020 zastosowanie gazów fluorowanych jest jedynym sektorem użytkowania, który plasuje się w najwyższym przedziale pod względem udziału w całkowitej emisji.

Rozwiązania wolne od PFAS są już dostępne i okazują się skuteczne. Naturalne czynniki chłodnicze, takie jak CO₂, amoniak i węglowodory, eliminują PFAS i przyczyniają się do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.

Takie rozwiązanie zastosowano już wcześniej: w latach 90. niemieccy producenci w ciągu kilku lat przeszli z czynnika R12, poprzez R134a, na węglowodorowy czynnik R600a.